پس از مرگ شوهر، مادری فرزندانش را به عمارت بزرگ و مخروبه پدربزرگ و مادربزرگشان می‌برد تا با آن‌ها زندگی کنند. با این حال، بچه‌ها در اتاقی درست زیر شیروانی پنهان نگه داشته می‌شوند و فقط مادرشان به آن‌ها سر می‌زند؛ مادری که رفته‌رفته توجهش به بچه‌ها و وضعیت رو به وخامت سلامتی آن‌ها کمتر شده و بیشتر به فکر خودش و ارثیه‌ای است که می‌خواهد از پدر در حال مرگش پس بگیرد.

مستندی درباره جنبش سینمایی خشونت‌آمیز «پولیزیوتسکی» ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ که در نگاه اول به نظر می‌رسد کپی‌برداری از فیلم‌های جنایی آمریکایی مانند «هری کثیف» یا «پدرخوانده» باشند، اما در واقع به مسائل ایتالیا مانند مافیای سیسیل و تروریسم سرخ می‌پردازند. شاید حتی جالب‌تر از خود فیلم‌ها، روش‌های تولید شتاب‌زده (بازیگرانی که بدل‌کاری‌های خود را انجام می‌دادند، فیلم‌برداری مخفیانه، نبود صدای سر صحنه) و تداخل بین جنایات واقعی و جنایات سینمایی باشد.

ریکی کالدول، «بابانوئل قاتل» بدنام، پس از شش سال کما بیدار می‌شود؛ او در این مدت توسط پزشکی نیمه‌دیوانه که روی تله‌پاتی و دیگر توانایی‌های خاص آزمایش می‌کرد، با دستگاه‌های احیا زنده نگه داشته شده بود. ریکی زن جوان نابینا و روشن‌بینی به نام لورا را هدف قرار می‌دهد که همراه با برادرش کریس و دوست‌دخترش جری برای شب کریسمس به خانه مادربزرگشان سفر می‌کند. ریکی تصمیم می‌گیرد به دنبال او برود و در مسیر خود ردپایی از اجساد به جا می‌گذارد.

یک خبرنگار زن و فیلم‌بردارش، ارتباطی میان یکی از بازماندگان فرقه جونزتاون و پسر گمشده یک مدیر تلویزیونی با یک جنگ مواد مخدر پیدا می‌کنند؛ جایی که پناهگاه‌های جنگلی توسط ارتش بومیان و یک قاتل سفیدپوست ماهر قتل‌عام می‌شوند.

یک آهنگساز که به خیانت همسرش مشکوک است، نقشه‌ای برای قتل او می‌کشد تا تقصیر را به گردن معشوقش بیندازد، اما اوضاع آن‌طور که برنامه‌ریزی شده بود پیش نمی‌رود.

یک افسر پلیس نیویورک، مردی را که به قتل پلیس اعتراف کرده زندانی کرده و شکنجه می‌دهد، اما زمانی که قربانی‌اش از درهم‌شکستن خودداری می‌کند و در واقع خواستار مجازات بیشتری می‌شود، ورق برمی‌گردد.

یک کارآگاه پلیس بوستون درباره مجموعه‌ای از قتل‌های هولناک و بریدن سر دختران دانشجو تحقیق می‌کند که توسط یک قاتل زنجیره‌ای با کلاه کاسکت و لباس چرمی مشکی انجام می‌شود.

وقتی یک رئیس تبهکار اراذل خود را برای ایجاد وحشت در کل شهر می‌فرستد، آن‌ها هر کاری که بخواهند انجام می‌دهند؛ از دزدی‌های خرد گرفته تا سرقت از ایستگاه پلیس در روز روشن. «ناپل شلیک می‌کند!» (که در سطح بین‌المللی با نام‌های سلاح‌های مرگ و ناپل تیراندازی می‌کند منتشر شده) فیلمی در سبک «پلیتسیوتسکو» به کارگردانی ماریو کایانو در سال ۱۹۷۷ است. این اثر یک دنباله غیررسمی برای فیلم «ناپل خشن» محسوب می‌شود که شخصیت جنارینو (با بازی ماسیمو ددا) دوباره در آن حضور دارد.

مرد جوانی که حافظه خود را از دست داده است، به همراه سه زندانی دیگر از زندان فرار می‌کند. آن‌ها به او کمک می‌کنند تا بخش‌هایی از گذشته‌اش را به یاد آورد، تا اینکه به روستایی می‌رسند که دو خانواده در حال جنگ او را می‌شناسند. ظاهراً او به عنوان یک تیرانداز سریع شهرت دارد و برای کشتن مردی اجیر شده است؛ مردی که ادعا می‌کند پدر اوست. برادر کوچک‌ترش به توجهی که به این پسر بازگشته می‌شود حسادت می‌کند و ماجرا به پایانی دراماتیک ختم می‌شود.

من یک هفت‌تیرکش است که توسط یکی از دوستان دوران کودکی‌اش مطلع می‌شود پدرش سال‌ها پیش توسط مادرش و معشوقه او به قتل رسیده است. بدتر از آن، خواهر من که عاشق دوست اوست، زیر سلطه مادر قاتلش نگه داشته شده است. این دو هفت‌تیرکش برای تسویه حساب با او به راه می‌افتند.